In zijn column schrijft Opa Rob over de ervaringen met zijn kleindochter Lara. Deze keer: Meneer Kikker.
Lara is op de tekentoer. Ze ‘beveelt’ opa een paard te tekenen. Omdat opa vroeger op school bij tekenen in gedachten al bij de gymles was, komt het paard niet mooi uit de verf. “Kokodril!”, wijst Lara lachend. Deze reptielen zijn momenteel haar favoriet. Minutenlang staat ze er in de dierentuin gebiologeerd naar te kijken. Terwijl er in deze gladjanussen toch heel wat minder actie zit dan in bijvoorbeeld de aapjes.
Slakken in de tuin en een nieuwe vriend
Bij ons thuis in de achtertuin staan de slakken sinds kort met stipt op nummer 1. De katten, kippen en vogels zijn ineens minder interessant: de slepende wijze waarop slakken zich voortbewegen – met hun eigen huisje op de rug! – het is ’t helemaal voor Lara. Dat de slakken onze moestuin helemaal kaalvreten is een bijzaak voor Lara.
Een paar weken geleden deed een nieuwe vriend zijn intrede in Lara’s leven. Meneer Kikker. Onverschrokken stapte ze erop af, om zich helemaal rot te schrikken toen het dier met een geweldige sprong tevergeefs probeerde te ontkomen aan alle ongevraagde aandacht.
Zodra opa het tafereel filmt, komt ze schoorvoetend meekijken. Door het schermpje van de iPhone, veilig tussen opa’s benen, lijkt de kikker ineens een stuk minder dichtbij. En dus ook minder eng.
Vol trots keert Lara het emmertje met de kikker erin even later om boven de bijna droge vijver in de voortuin. We zetten er een plastic zeemeerminnetje bij, wiens eerste huis waarschijnlijk ooit een McDonalds Happy Meal-box was. “Kikker vriendinnetje”, zegt Lara sociaal. Bij ieder bezoek van Lara sindsdien, troont ze mij mee te gaan naar de vijver. De kikker hebben we daar niet meer gezien. “Die slaapt”, zegt opa dan.
“Onverschrokken stapte ze op Meneer Kikker af, om zich helemaal rot te schrikken als het dier met een geweldige sprong tevergeefs probeert te ontkomen”
Verjaardag met Meneer Kikker
Over twee dagen wordt Lara twee jaar jong. Dat vieren we ‘traditioneel’ hier in de tuin. Vandaag, op Woensdag Lara Dag, moeten we die tuin samen maar eens representatief gaan maken voor de gasten.
Als ook Lara haar klompjes aan heeft, kijkt ze me stoer aan. Alsof ze zegt: “Zeg het maar ouwe: hoe gaan we het aanpakken?” Vervolgens veegt ze vol enthousiasme de blaadjes bij elkaar met een klein harkje, terwijl ik een paar boomstammetjes verplaats die ik nog steeds niet tot haardhout heb gezaagd.
En kijk eens wie we daar hebben? “Meneer Kikker!!”, roep ik blij, al is dit exemplaar een stuk kleiner dan degene die ‘het doet’ met de zeemeermin. Ondanks haar kleine klompvoetjes staat Lara in no time naast me. Die kan straks ook met de gymles vast goed meekomen, denk ik, haar jeugdige sprintkwaliteiten bewonderend. Meneer Kikker wordt begroet als een verloren zoon en weer snel herenigd met de zeemeermin.
Dag Meneer Kikker
Lara zit inmiddels gezellig binnen op de bank met Nana, vol van alles. Een beker dik sap in de ene hand, een lekker koekje in de andere. Opa maakt zich op voor de laatste klus van die dag: het gras maaien. Een heerlijk werkje waarbij je gelijk meters resultaat onder je maaier vandaan ziet komen. Bovendien kun je er zo lekker bij wegdromen.
Al moet je met dat wegdromen wel oppassen! Opa heeft zijn handen meerdere keren tot bloedens aan toe open gehaald. Snel even dat laatste plukje gras weghalen terwijl de scherpe messen nog niet helemaal tot stilstand zijn gekomen… Auw.
Dit keer word ik ‘wakker’ als ik ineens iets vreemds ontwaar voor de grasmaaier. Ach nee… Een oervloek ontsnapt. Gelukkig zit het raam dicht en kan Lara mij niet horen. Opa heeft over Meneer Kikker heen gemaaid. Twee ledematen hanger er een beetje bij; hij probeerde nog weg te springen.
Wie zong ooit Een man mag niet huilen? Hij zat er een paar druppels naast. Met pijn in mijn hart verlos ik Meneer Kikker uit zijn lijden. Het beestje krijgt een eregrafje in de tuin, vlak naast Pukkie – de lievelingshond die daar sinds een jaar rust. Binnen hoor ik Lara en nana lachen om Maja de Bij. Huilen om de dood, wat hoop ik dat het Lara in haar latere leventje zoveel mogelijk bespaard zal blijven. Ook al hoort het erbij.
Sinds Lara Fay in 2014 in het leven van Opa Rob (1959) stapte, staat dat ‘op zijn kop’. Hij legt zijn belevenissen met de kleine vast in een dagboek, “voor als ze later groot is.” Opa ’n Oma leest zo nu en dan mee.
Dat de dingen die Lara Fay meemaakt door Opa Rob aan het papier worden toevertrouwd, is geen toeval: opa verdient de kost als tekstschrijver (www.hoegenteksten.com). Als freelancer zijn eigen agenda beherend, wordt hij regelmatig opgetrommeld als oppas-opa. “En maken we samen veel mee. Geweldig!”
Lees hier alle bijdragen van Rob
