Zere enkels en verschrikte honden
Angstig hoor ik onze veertien jaar oude Jack Russell om de hoek in de keuken piepen. Razendsnel rent hij daar nu weg richting mand. Mij zwaar beledigd aankijkend. Hoe heb ik het in mijn botte kop gehaald dat rare ding aan het mensenkind te geven? Weg is zijn rust. Ook leasehond Gin, de gitzwarte dwergpincher van onze zoon, kijkt vol verbazing naar de onrust. Het is dat wij geen honds verstaan, maar je merkt aan hun houding dat deze verstoring van hun rust onacceptabel is. Dat er zo’n brulkikker af en toe in de kamer wordt geaaid en van voeding wordt voorzien door de baasjes is tot daar toe. Maar wat die mensenpuppy nu allemaal doet past niet in hun leefpatroon.
Een grote traan over het wangetje
‘Nee, niet de plant opeten’, hoor ik mijn vrouw zeggen. ‘En ook niet uit de bloempot trekken’. Twee pientere oogjes kijken in mijn richting op zoek naar hulp. Een lipje gaat naar beneden en er rolt een grote traan over het wangetje van ons kleinkind. De eerste ‘nee, dat mag je niet’ in zijn leven is een feit. De barst in zijn immer onverwoestbare humeur is nu volledig opengescheurd en zorgt voor een vloedgolf aan tranen en emoties. Je hoort hem denken: ‘eerst geven jullie mij dit leuke ding waarmee ik zelfstandig kan lopen en nu mag ik niet al die leuke nieuwe dingen onderzoeken. Dat is gemeen!’
Vreemde mensenpuppy
Sinds vandaag heeft onze zeven maanden jonge kleinzoon een loopstoeltje. Ons lieve, kleine Boeddha. Een baby waarvan het zuigelingenbureau zegt dat hij de lichaamsbouw heeft van een éénjarige. Wij vonden de loopstoel acceptabel. Natuurlijk niet gelijk urenlang rondcrossen, maar vijf, tien minuutjes per dag. En onder 100% toezicht. Want nu zijn wereld heel groot is geworden, is niets meer veilig. Onze enkels niet en de rest van het meubilair en gezin ook niet.
“Het is prachtig te zien hoe hij, letterlijk, de eerste schreden op zijn levenspad zet.”
Wel of niet verantwoord?
Je vraagt je wel af of zo’n stoeltje wel goed is voor je kleinkind. Er zijn fervente tegenstanders maar ook genoeg positieve reacties te vinden op internetfora. Dit soort stoeltjes waren er niet toen onze kinderen, nu rond de dertig, klein waren. Geen persoonlijk referentiekader. Heb ik zelf die mooie scheve benen gekregen doordat ik ruim 55 jaar geleden te vroeg in mijn leven van een omgekeerd krukje een brommer maakte en de cocosmat daarmee urenlang kaalschuurde? Of is dat te ver gezocht? En komt die scheve heup domweg omdat ik na een moeilijke bevalling werd geboren?
Plafondstaren
Veel tijd om te mijmeren is er niet. De kleine Boeddha is naar de salontafel gescheurd en timmert nu vrolijk met zijn vlakke hand op de glasplaat. Zijn manier om dingen te onderzoeken. De koffiekopjes rinkelen. Het is prachtig te zien hoe hij, letterlijk, de eerste schreden op zijn levenspad zet. Breeduit lachend. Voorbij is de tijd van plafondstaren. Dit ‘lopen’ is toch een partij leuk! Ik ga mijn stinkende best doen dit trucje te vervolmaken zie je hem denken.
‘Goed zo!’ roep ik enthousiast als hij richting entree rijdt/loopt. Wat een voorrecht om hem daarbij als opa en oma een beetje te mogen gidsen het juiste pad te vinden.
Zaankanter Dirk Karten mag zich de trotse opa noemen van Levey, de ‘kleine Boeddha’ van zoonlief Alex en zijn vrouw Rafiqah. Samen met zijn vrouw Coby past hij twee dagen in de week op de kleine die ervoor zorgt dat hun leven als opa en oma nooit saai is/wordt.
Coby heeft een eigen bedrijf terwijl Dirk momenteel werk zoekt als journalist/tekstschrijver annex fotograaf. Lees hier verder over Dirk.
