“Toen ik ouder werd en zelf kinderen kreeg begreep ik ineens veel beter waarom mijn eigen ouders destijds bepaalde beslissingen namen in de opvoeding. Maar dat wil niet altijd zeggen dat ik het nu ook op die manier zou doen”, aldus Joyce van de Pas, schrijfster van dit artikel en eigenaresse van MamsatWork, een platform voor werkende moeders.
Hoe bewaar jij de grenzen?
“Wacht maar, tot je zelf kinderen hebt!” Hoe vaak heb jij het je kids om de oren geslingerd? En inderdaad: als kinderen ouders worden, wordt hen opeens een hele hoop duidelijk. Waarom jij altijd zo liep te zeuren, bijvoorbeeld. Opvoeden gaat nu eenmaal niet vanzelf… Maar gelukkig is die tijd voor jullie voorbij. Nu zijn je kinderen aan de beurt om hun kroost achter de broek te zitten! En oma en opa? Die hoeven deze ‘ronde’ alleen nog maar te verwennen, en te genieten. Toch?
Grootouders zijn ook ouders, maar echt opvoeden, moeten ze dat nog wel? Hoe ga jij er mee om als de kleinkinderen langskomen, of als je er gaat oppassen? De grens tussen helpen en bemoeien met de opvoeding kan soms gevaarlijk dun zijn. Zeker als je kinderen eigenlijk heel anders opvoeden dan jij. Toch is het, zowel voor jou als voor je kinderen én kleinkinderen fijn als hier duidelijkheid over is. Want waar houdt ondersteuning en advies geven op en begint het eigenlijk meer op bemoeien te lijken? Hoe respecteer je de opvoedstijl van je kinderen als je het daar eigenlijk helemaal niet mee eens bent? In dit artikel lees je daar meer over.
Bemoederen of bemoeien; waar ligt de grens?
Natuurlijk is er niks mis mee als de kleinkinderen zich bij jou thuis ook aan bepaalde regeltjes moeten houden. Sterker nog, voor hen is het wel zo duidelijk als bij opa en oma dezelfde regels gelden als thuis. Aan de andere kant zijn ze natuurlijk ook bij opa en oma om een beetje verwend te worden. Hoe bewaar jij de grenzen? En hoe houd je rekening met de opvoeding van hun ouders, zonder zelf te veel je eigen ideeën op het gebied van opvoeding door te drukken?
Het kan soms lastiger zijn dan het klinkt. Je kan als grootouder gemakkelijk ‘te lief’ zijn. Niet streng genoeg, en te veel verwennerij. Aan de andere kant kan het ook zijn dat je volgens je kinderen juist té streng bent. Als ze voor een lossere opvoeding gaan, bijvoorbeeld. En draai het vooral ook eens om. Jij hebt vast ook wel een mening over de opvoeding van de kleinkinderen. Lastig, als je eigenlijk vindt dat je kinderen het beter anders aan zouden kunnen pakken.
Hoe dun de grens tussen ondersteunen en bemoeien ook kan zijn… Er zijn manieren om de grenzen te ‘bewaken’. Dat schept voor iedereen duidelijkheid. Bovendien kan het een hoop ergernis en irritatie schelen. Aan beide kanten. En zo staat niets die fijne middagen met de kleinkinderen nog in de weg.
Laat grootouders opa en oma blijven: zo bewaak je de grenzen
Dit artikel gaat dus eigenlijk twee kanten op. Aan de ene kant staan jullie, grootouders, die misschien vraagtekens zetten bij de opvoedstijl van hun kinderen. Aan de andere kant staan juist die kinderen, die nu zelf ouder zijn. En zelf aan de beurt zijn om te bepalen hoe ze het willen aanpakken. Niet het leukste nieuws voor jou als grootouder… Maar dat heb je toch te accepteren. Die tip, en nog meer adviezen om de grenzen te bewaken, lees je hieronder.
-
Accepteer het feit dat jij niet de ouder bent
Je kinderen voeden waarschijnlijk heel anders op dan jij het hebt gedaan. De tijden zijn veranderd. Soms is het niet gemakkelijk, maar probeer dat toch te accepteren. Dikke kans dat jouw ouders ook het hunne gedacht hebben van jouw opvoeding. Verplaats jezelf daarbij vooral eens in je kinderen. Hoe had jij het gevonden als je ouders zich met de opvoeding van jouw kinderen hadden bemoeid?
Trouwens, dat jij de regels nu niet bepaalt, heeft toch ook voordelen? Voor klachten moeten de kleinkinderen maar bij hun ouders wezen. Jij zorgt er alleen maar voor dat de regels worden nageleefd, nietwaar? En dan blijft er vast een hoop tijd over voor leuke dingen…
-
Heb vertrouwen in de opvoedstijl van je kinderen
Jaja, jij hebt het heel anders gedaan. Maar zeg nou zelf; heb jij je kinderen ook niet anders opgevoed dan je zelf bent opgevoed? Enne, met jou is het toch ook goed gekomen? Ook al heb je je twijfels: probeer toch vertrouwen te hebben in de opvoedstijl van je kinderen. Er zijn een heleboel manieren om op te voeden. En dé juiste is nog niet gevonden… Heb dus vertrouwen in hoe je kinderen met de opvoeding om gaan. Daarbij mag je je kinderen ook best af en toe complimenteren en bevestigen hoe goed ze het doen. Zelfs als je het zelf heel anders zou doen. Tenzij je je ergens écht niet overheen kan zetten, en dat brengt ons bij het volgende punt.
-
Blijf altijd praten
Loop je toch ergens tegenaan dat je niet naast je neer kan leggen? Krop dat dan vooral niet op. Blijf communiceren met je kinderen. Daarbij hoeft niet iedere dwars zittende scheet besproken te worden. Maar punten die écht tussen jullie in kunnen komen staan natuurlijk wel. Probeer daarbij toch een positieve draai te geven aan je punten van kritiek.
Realiseer je dat de tijden nu eenmaal veranderd zijn. Vroeger was echt niet álles beter. En lees punt 1 nog maar eens door: dit keer ben jij niet de ouder. Dus als puntje bij paaltje komt móet je je wel neerleggen bij de wensen van de ouders. Daar kunnen duidelijke afspraken wel bij helpen.
-
Maak heldere afspraken
Misschien zullen jij en je kind het wel nooit eens worden over wat de beste opvoeding is. Geen probleem! Althans, dat hoef je er niet van te maken. Maak duidelijke afspraken over hoe jullie met die verschillende mening om gaan. Mogen de kleinkinderen toch net wat meer als ze bij opa en oma zijn, of blijven papa’s en mama’s regels gelden?
Respecteer zoveel mogelijk de ouderlijke opvoeding. Maar geef het ook aan als je wilt dat in jouw huis andere regels gelden. Wees in ieder geval eerlijk, en blijf rustig. Het kost jullie misschien een middag of 2… Maar als jullie heldere afspraken hebben over de opvoeding en eventuele oppasdagen, kan dat in de toekomst een hoop gedoe schelen. En die tijd kan je dan weer lekker met de kleinkinderen doorbrengen.
-
Laat los
Opvoeden, dat is per definitie ook loslaten. En dat gaat een leven lang door. Ook als je kinderen inmiddels papa en mama zijn geworden. Ben je het echt niet eens met de opvoeding van je kinderen richting de kleinkinderen? En komen jullie daar, ondanks heldere communicatie, niet uit? Dan is het soms het beste om los te laten. Ga vooral niet ongevraagd met advies lopen strooien. Dat zal alleen maar tussen jou en je kind in komen staan. En we hebben het al vaak genoeg gezegd: papa en mama blijven uiteindelijk toch de baas. Níet opa en oma…
Probeer jullie onenigheid dus los te laten. Spreek af dat de opvoeding voor papa’s en mama’s rekening komt. En dat opa en oma er voor de gezelligheid zijn. Da’s sowieso toch het allerleukste onderdeel van opa en oma zijn?
Dit artikel is een gastbijdrage van Joyce van de Pas, eigenaresse van MamsatWork, een website voor werkende moeders.
