In haar column schrijft Saskia Knoop over haar belevenissen met de bende van vier. Deze keer: de Ontroerende blijdschap van een kind.
Nu ik op maandag nog maar op een kleinkind pas, ben ik op zoek naar momenten om toch deel uit te maken van het leventje van de kleinkinderen. Dit valt niet mee met een fulltime baan en een eega die veel weekenden, nachten en avonden werkt. Ook onze kinderen hebben een druk en sociaal leven. We willen tijd voor elkaar vrijmaken, maar zijn hierin nog zoekende.
Mee naar zwemles
Deze week heb ik Mats naar zwemles gebracht en achter het raam zitten kijken naar mijn kleine man. Hij zwaait heel even, maar daarna let hij goed op wat de juf zegt. Kijk hem staan, de blonde man. Hij springt en ploetert door het water.
Na de zwemles droog ik hem af en klimt hij op mijn schoot. Ik krijg een flashback en kroel met hem maar in gedachte ook met zijn moeder. Natuurlijk heb ik een snoepje in mijn tas en met natte haartjes zit hij op de achterbank. “Kom je nog mee naar mijn huis?” vraagt hij. “Nee jongen, oma moet ook nog eten en het is al zes uur, jij gaat zo naar bed”. Ik zie aan zijn gezicht dat hij baalt, maar hij herstelt zich snel.
Nee, ik moet wel mijn grenzen stellen, vandaag heb ik ook op zijn broertje gepast en ik ben best wel moe. Rustig eten, benen op de bank en straks nog met de hond uit. Het is genoeg voor vandaag.
Afspraak is afspraak
Onze Ferre zwemt op vrijdagavond. Ik heb beloofd om ook hem naar het zwembad brengen. Ik rij van kantoor snel naar huis, pak een bakkie koffie en trek andere schoenen aan. Ik twijfel of ik af zal bellen en een andere keer zal gaan kijken. Maar uiteindelijk besluit ik te gaan, afspraak is afspraak! Eenmaal in de auto voel ik me goed en de moeheid verdwijnt. Het weekend gevoel treedt binnen.
Ik parkeer de auto en zie een kleine man in zijn zwembroek achter de glazen deur staan. Hij begint te zwaaien en staat de springen. Mijn dochter zegt dat ze bang was dat ik de afspraak was vergeten. “Zie je wel”, zegt Ferre, “oma komt wel!”
Ontroerende blijdschap van een kind
Ik laat het niet merken, maar de tranen branden achter mijn ogen, zoveel liefde heb ik voor alle kinderen. De blijdschap van Ferre ontroert me. Ook hij zwemt super goed en zwaait ook af en toe. Hij geniet in het water en heeft lol.
Na afloop krijgt ook hij een snoepje, we zwaaien en stappen in de auto en rijden door het donker, ieder naar ons eigen huis. In de auto komen de tranen, ik zie het beeld van de kleine man in zwembroek achter het raam, de blijheid, vol van vertrouwen dat ik zou komen kijken, want afspraak is afspraak!
En dan te denken dat ik te moe was om te gaan, dan had ik dit mooie moment gemist. Eenmaal thuis ga ik mijn eten maken, zuig het huis, sop maar door, ik bruis van energie. De moeheid is verdwenen en in plaatst een hart vol met dankbaarheid.
Saskia Knoop schrijft op Opa ’n oma over haar dagen met gouden randjes.
Zij is 55 jaar en 35 jaar getrouwd met Ronald, moeder van 2 dochters en oma van Lenthe van 7, Mats van bijna 4, Ferre van 3,5 en Bent van 1. Samen met haar man past ze regelmatig op, dus genoeg om over te schrijven. Ondanks haar fulltime baan van 36 uur per week, maakt ze altijd tijd vrij voor de bende van 4!
