In haar columns schrijft Pamela Stark over haar belevenissen met haar kleindochter Emma. Deze keer: De poppenhuisbeurs
Het poppenhuis – mijn meisjesdroom
Toen Emma nog heel klein was, heb ik het casco van een groot poppenhuis gekocht. De kamertjes behangen, vloerbedekking geplakt en zelfs dakpannetjes op het dak gelegd. Mijn man regelde elektriciteit, zodat de lampjes echt kunnen branden. Mijn meisjesdroom kwam uit. Van Emma tot haar vriendinnetjes, van schoondochter tot ikzelf, eigenlijk al het vrouwvolk dat hier over de vloer komt, beleeft plezier aan dat huis.
“Al het vrouwvolk dat hier over de vloer komt, beleeft plezier aan dat huis.”
Unieke creaties
Grappig is dat je kunt zien wie er het laatst mee bezig is geweest. Mijn bijzonder creatieve schoondochter bijvoorbeeld zette de poppetjes in allerlei standen, alsof ze met een circusact bezig waren. Het moedertje hing ondersteboven aan de afzuigkap (een geïmproviseerde trapeze) in het keukentje. Een dochtertje stond bovenop de schouders van haar plassende zusje op het wc-tje en het vadertje lag plat op zijn rug in het bedje met de beentjes omhoog. Op elke voet een bordje van het porseleinen serviesje. Van Emma’s vriendinnetje leerde ik hoe je sierlijk een spreitje over een bedje kan draperen. Dat kwam goed van pas, want zelf ben ik ook van ‘netjes en opgeruimd’. Emma echter is onnavolgbaar. Lange tijd dacht ik dat ze er gewoon een klerezooitje van maakte. Maar dat blijkt anders in elkaar te zitten.
Fantasierijk
Een tijdje terug vroeg ik haar waarom ze in vredesnaam het badje in de hal had gezet en het wc-tje achter de trap.
“Omdat het me zó leuk lijkt om in bad te zitten en te kijken wie er allemaal in- en uitlopen”, was haar antwoord. Eigenlijk heel plausibel. Haar verklaring voor het wc-tje achter de trap kon ik toen raden. Ook de hele familie op het rood geblokte kleedje met een kerstboom in het midden, was een doordacht plan. Het bleek een ‘kerstpicknick’ te zijn. 
En het opaatje op de bank met daarachter opgestapelde taartjes en broodjes was ‘de voedselbank’. Het werkstertje met de krulspelden in het haar kwam het eten brengen dat ze bij haar thuis niet opaten: “Dat waren verwende krengen”.
Mijn lichte teleurstelling over het idee dat mijn kleindochter nooit binnenhuisarchitecte zou worden, veranderde in stille bewondering om haar grenzeloze fantasie. En dus ben ik heel benieuwd waarmee we van de beurs thuis zullen komen.
De buit
Dat zijn: een plastic tweepersoonsbed, een ouderwets schoollessenaartje, tien minispekkies, een miniroomboterstaafje, vier chocoladelettertjes waarmee je ‘Emma’ kunt spellen, een stofzuigertje ‘zoals bij mij thuis’, een doosje met tien eitjes, een Edammer kaasje (op mijn dringende verzoek) en een egeltje voor in de tuin.
Je weet niet wat je ziet op zo’n beurs. Noem iets en het bestaat in miniatuur. Van peperdure, handgemaakte, écht leren koffertjes tot een schattig serviesje voor 5 euro. Waarvoor ik op het laatste nippertje tóch nog overstag ging.
Pamela is moeder van drie volwassen kinderen en oma van een elfjarige kleindochter. Met haar – Emma – heeft zij een fijne band. Samen gaan ze vaak op stap naar leuke bestemmingen, met – als het even kan – een leerzaam elementje.
Lees hier alle bijdragen van Pamela.
