Woensdagmiddag. Ik haal mijn kleindochter van 8 uit school. Ze komt een middag bij oma spelen. En wel graag alleen zonder de jongens!
“Wat gaan we doen?”, vraag ik. “Zwemmen”, zegt ze. Ik zeg dat dit niet kan want ik heb voor haar geen zwemspullen.
Maar de slimmerd had al zwemspullen meegenomen. Want, zo zei ze tegen mijn dochter, “als ik het aan oma vraag, dan gaan we zwemmen”.
En dat klopt! Als de kinderen komen dan het een feestje en zij hangen zelf de slingers op!
Maar eerst samen lunchen. Tijdens het eten kletsen we over van alles wat haar bezig houdt.
“Oma, als ik dood ga, wil ik dat de mamma’s, Ferre, opa en jij ook dood gaan”.
Ik kijk haar verbaasd aan en ben ontroerd. Daar zit mijn kleine meisje met een serieus gezicht te praten over de dood.
Wel geeft ze aan dat zij 100 jaar zal worden en dat ik dan wel erg oud ben, en ze begint te tellen. Zeker 150 jaar is haar conclusie.
Ze heeft al een plan, zegt ze. “Dan gaan we allemaal op dezelfde wolk zitten, gezellig bij elkaar en dan moet jij net zoals in Minecraft, huizen bouwen”.
Nou, ik vertel haar dat ik graag bij haar op de wolk wil zitten als ik dood ben, wel zo gezellig toch?
Maar dat ik niet van plan ben nog te werken als ik dood ben. Ik moet nu al zolang doorwerken en genoeg is genoeg!
Maar ook daar heeft ze een oplossing voor, zij bouwt voor opa en voor mij.
Ze vertelt over een kind met Down en hoe het kindje eruit ziet.
Ze vraagt of het meisje ook moeder kan worden. Ik vertel haar dat dit wel mogelijk is maar misschien niet slim en probeer haar te vertellen waarom.
Maar ze vindt dit onzin, als oma Down had gehad, had opa zeker voor oma gezorgd en ook voor haar moeder, onze dochters!
Dan ben ik uitgesproken en zeg dat opa zeker voor ons zou gaan zorgen want opa houdt van ons. Geen speld tussen te krijgen!
Waar haalt ze het allemaal vandaan?
Dan vertrekken we naar het zwembad. Gelukkig is het rustig en we springen, duiken, glijden en maken een koprol en handstand.
Dat wordt morgen spierpijn, denk ik nog en ze springt boven op mijn rug want ik ben ineens een dolfijn.
Op de terugweg nog even naar de kringloopwinkel, mijn boekenwurm wil boeken kopen.
Goed geslaagd en met een tas vol met boeken rijden we naar de supermarkt en halen we pizza en eten samen aan tafel met de kaarsjes aan.
Dan gaat de bel en wordt ze opgehaald. Ze probeert tijd te winnen maar het feest is echt voorbij.
Ik zwaai ze uit en zet koffie en plof op de bank.
Wat een gezellige middag met bijzondere gesprekken.
Over 100 jaar samen op die wolk, ik zie het wel zitten
?
Saskia Knoop schrijft op Opa ’n oma over haar dagen met gouden randjes.
Zij is 56 jaar en getrouwd met Ronald, moeder van 2 dochters en oma van Lenthe van 8, Mats van bijna 5, Ferre van 4 en Bent van 2. Samen met haar man past ze regelmatig op, dus genoeg om over te schrijven. Ondanks haar fulltime baan van 36 uur per week, maakt ze altijd tijd vrij voor de bende van 4!
