In haar column schrijft Saskia Knoop haar belevenissen met de bende van vier op de dagen met gouden randjes. Deze keer: Wat een vertraging…
Heb je ook wel eens een droom dat je ergens naar toe wilt, maar er niet kunt komen? Vandaag was het geen droom maar werkelijkheid!
We gingen met de jongens naar Blijdorp toe. Voordat we kunnen vertrekken, zijn we al een half uur verder: flesje, luiers, bekers, boterhammen en fruit inpakken. Ik zet de jongens in de auto en wil terug lopen naar binnen, maar opa is ongeduldig. Hij pakt mijn jas en trekt de deur dicht.
Wat blijkt? Mijn sleutel zit nog aan de binnenkant in het slot! We kunnen dus ons huis niet meer in. Ik loop rond het huis, de tuinpoort zit op dubbelslot dus daar is ook geen ingang. Ik loop naar de auto en de jongens zitten te lachen om die rare opa en oma die proberen over de tuinschutting te klimmen. Zonder resultaat. Ik haal een trap bij de buren en klim over de schutting. Ik zet de trap in de tuin en klim over de schutting de trap weer af. Ik maak de tuindeur open. De jongens joelen en gieren het uit.
Hè hè, nu dus op pad.
“De jongens zitten te lachen om die rare opa en oma die proberen over de tuinschutting te klimmen.”
We rijden net de snelweg op en ik besef dat de jassen van de jongens nog aan de kapstok hangen. Bij de eerste afslag keren we om, terug naar huis. De jongens snappen er nu niets meer van en beginnen hun geduld te verliezen. Daar staan we weer voor ons huis. Wij hebben er geen zin meer in, maar de jongens roepen “dierentuin! dierentuin!” dus draaien we de snelweg weer op.
Om 14.30 uur parkeren we eindelijk op de parkeerplaats en lopen het park op. Als we dan aan een bakkie koffie zitten in de plantentuin, zuchten we allebei.
Dan begint het ook nog te regenen, maar dat kan de pret niet drukken. De jongens rennen naar het Oceanium, vissen kijken. Bent is wakker en kijkt zijn ogen uit. Bent lijkt zich ineens bewust van de vissen om hem heen, een prachtig gezicht. Wat gaat de ontwikkeling snel, twee weken geleden leek hij niets waar te nemen in de dierentuin, en nu draait hij rond in de kinderwagenbak en moppert: hij wil op je arm zitten en rondkijken. Bent kletst tegen de roggen die spetteren tegen het glas.
Het wordt al donker en de lampjes gaan aan. De olifanten krijgen eten en de jongens zitten op de rand te kijken naar die grote beesten. Een speciaal moment, zo tussen de planten en dieren.
Telkens zien de jongens nieuwe dingen en stellen nieuwe vragen. En dit gaat zo de hele dag door.
“Waarom zit daar een touw?”
“Waarom eten ze hooi?”
Soms weten we het antwoord niet maar de jongens wachten niet op het antwoord, en lopen al verder. In de auto naar huis slapen ze alle drie. Nou, bijna alle vier. Ik zit ook te knikkebollen achterin tussen de jongens.
De radio staat zacht en ik hoor Marco zingen “Mooi, de wereld is mooi, het is wat jij ervan maakt”.
Saskia Knoop schrijft op Opa ’n oma over haar dagen met gouden randjes.
Zij is 54 jaar en 34 jaar getrouwd met Ronald, moeder van 2 dochters en oma van Lenthe van 6, Mats van bijna 3, Ferre van 2,5 en Bent van 3 maanden. Samen met haar man past ze elke maandag op de hele bende van 4, dus genoeg om over te schrijven. Ondanks haar fulltime baan van 36 uur per week, maakt ze altijd tijd vrij voor de bende van 4!
Lees hier alle bijdragen van Saskia
