Sophia, de kleindochter van Jolanda, woont in Ierland. Jolanda had nooit verwacht dat, toen haar dochter als au pair naar Ierland ging, zij nooit meer terug naar Nederland zou komen. Jolanda vertelt aan ons haar persoonlijke verhaal.
Als au pair naar Ierland
“Nadat onze dochter in 2006 met de mededeling kwam dat ze een advertentie had gezien voor au pair in Ierland, was ik nog erg enthousiast en stimuleerde ik haar om een leuke ervaring op te doen en wat meer te zien dan het dorp waar we vandaan komen. Waar ik niet bij stil stond was het feit dat ze daar haar grote liefde zou tegenkomen en ze na dat jaar niet meer naar huis zou komen. Ondanks dat ik haar enorm miste gaat het geluk van je kind boven alles. De reisjes heen en weer waren schaars maar als we elkaar zagen genoten we er enorm van.”
“Ik kijk met jaloezie naar andere oma’s die gezellig hun kleinkind op visite krijgen”
Een kleinkind in het buitenland
“Na een sprookjeshuwelijk in 2013 kwam een aantal maanden later het bericht dat we opa en oma zouden worden. We waren door het dolle heen, maar tegelijkertijd kwam wel het besef dat we dit kleine wondertje op afstand zouden zien opgroeien. Gelukkig wonen we in een tijdperk waardoor we door diverse social media kanalen zoals Facebook, WhatsApp en door middel van Skype veel contact kunnen hebben en heeft ze ons wel bij haar zwangerschap betrokken. Op het moment dat de weeën begonnen belde onze dochter ons direct op. Daarna begon de stress van tickets boeken, vrij regelen op het werk en zo snel mogelijk richting Ierland. ‘s Nachts was onze mooie kleindochter Sophia geboren en de volgende dag stonden we aan haar bed om ons prinsesje te bewonderen. Nog nooit was het afscheid zo moeilijk geweest als die keer. Wel snel weer een vakantie geboekt zodat we konden aftellen naar het volgende bezoekje.”
“Ondanks dat ik haar enorm miste, gaat het geluk van je kind boven alles”
Jaloezie naar andere oma’s
“Ondertussen is Sophia 20 maanden en zijn we zo dankbaar en gelukkig dat wij van haar eerste Kerst, haar doop en haar eerste verjaardag hebben kunnen meegenieten. Maar missen doen we haar verschrikkelijk. Mijn dochter stuurt enorm veel foto’s en filmpjes door, maar toch mis ik mijn kleinkind in het buitenland enorm en kijk ik met jaloezie (ondanks dat ik het hen enorm gun) naar andere oma’s die gezellig hun kleinkind op visite krijgen. En dan vooral het oppassen is iets wat ik met alle liefde zou willen doen. In juni wordt ze alweer 2 jaar en ik ben nu al aan het aftellen. Gelukkig skypen we veel en weet ze wel heel goed wie opa en oma zijn. Ondanks dat Ierland niet aan de andere kant van de wereld ligt moeten we het toch doen met ongeveer vier bezoekjes per jaar. Maar dat is dan wel intens genieten hoor! Ik ben erg trots op mijn dochter hoe ze Sophia tweetalig opvoedt. De band is gelukkig erg goed en ik hou mezelf altijd maar voor dat er oma’s zijn die dichtbij hun kleinkinderen wonen, maar door omstandigheden hun kleinkind niet mogen zien. Dan heb ik het toch zo slecht nog niet.”
