In haar column schrijft Saskia Knoop haar belevenissen met de bende van vier op de dagen met gouden randjes. Deze keer: Droomwereld
Ik neem een vakantiedag en ga met de 3 musketiers naar de Efteling.
Man en jongste dochter gaan ook mee. Mijn dochter ontmoeten we straks voor de Efteling.
Tijdens de autorit begint het zingen en stelt mijn kleindochter de vraag; ‘zijn we er al?’
Na 5 keer het nummer ‘Konijnen zijn blauw ‘ van de Bobo cd gezongen te hebben, worden Lenthe en Ferre op de achterbank stil en kijken naar buiten. Ik kijk naar hen in de achteruitkijk spiegel, en geniet al.
Ferre gilt als hij een vrachtwagen ziet, en dat waren er veel kan ik je vertellen!
Mijn kleindochter stelt vooral veel vragen waar zelfs ik geen antwoord op weet!
Eindelijk uit de file en op de parkeerplaats. Zij gillen en rennen enthousiast naar de poort van de Efteling naar mijn dochter en neefje Mats.
Door de hekken lopen we zo het sprookjesbos in. De kids kijken hun ogen uit, vanuit de buggy, lopend en op opa’s nek.
In Droomvlucht kijk ik niet naar de voorstelling maar naar de koppies naast me, vol verbazing en nog zo onschuldig. De hele wereld ligt nog aan hun voeten, en de echte wereld is niet altijd Efteling time.
In Droomvlucht kijk ik niet naar de voorstelling maar naar de koppies naast me, vol verbazing en nog zo onschuldig.
Nee, de grote boze wereld is hard, kijk maar naar het journaal. Tijdens onze oppasdag stond het journaal aan. ‘Oma’ zegt mijn wijze kleindochter terwijl ze naar het nieuws kijkt, ‘waarom lopen al die mensen langs de weg en waar gaan ze naar toe? Waarom gaan ze met zoveel mensen op een boot varen, oma? Das toch gevaarlijk?’
Ja, blonde krullen, hoe leg ik je dit uit?
Mijn gedachten zijn niet in het hier en nu. ‘NEE!’ zeg ik in gedachten, ‘nu even niet!’ Alleen genieten van het sprookjesbos en kijken naar de kindjes van mijn kind.
In het donker lopen we door het sprookjesbos, de bomen zijn gekleurd en de sprookjesboom vertelt een spannend verhaal, de fakir vliegt op zijn tapijt, de paddenstoelen maken muziek.
Ik wil dit moment vasthouden en niet naar huis, maar wonen in dit bos met alle lieve mensen om me heen. Hier in dit vredige bos, in deze sprookjes wereld, ver van de harde wereld.
Blonde krullen pakt mijn hand en knijpt erin, alsof ze wil zeggen: ‘ik begrijp je hoor’. Ik voel de tranen opkomen, die komen al snel sinds in oma ben en in de overgang.
Ik herstel me snel, maak een grapje over een “Fischermansfriends” moment, geef een kus op alle blonde koppies en loop richting de uitgang.
Saskia Knoop schrijft op Opa ’n oma over haar dagen met gouden randjes.
Zij is 54 jaar en 34 jaar getrouwd met Ronald, moeder van 2 dochters en oma van Lenthe van 6, Mats van bijna 3, Ferre van 2,5 en Bent van 3 maanden. Samen met haar man past ze elke maandag op de hele bende van 4, dus genoeg om over te schrijven. Ondanks haar fulltime baan van 36 uur per week, maakt ze altijd tijd vrij voor de bende van 4!
Lees hier alle bijdragen van Saskia
