Met de komst van het coronavirus zijn we aangekomen in een nieuwe ongevraagde realiteit. In sommige opzichten lijkt het voor mij wel op een droom die veel op losse schroeven zet. Onze gezondheid, de stabiliteit van ons inkomen en het positieve beeld dat we hebben van de toekomst. De toekomst voor onszelf, de kinderen én de kleinkinderen. Maar het heeft geen zin om bij de pakken neer te gaan zitten.
Alleen is zeker niet alles
Thuisblijven is het devies. Dit betekent voor mij even geen sportclubjes en voorlopig geen gezellige kroegavond. Je komt haast de deur niet meer uit en je sociale leven wordt minder. De eerste periode gaf me dit wel rust (ik kon zonder schuldgevoel lekker die serie op Netflix afkijken), maar nu de sociale isolatie langer gaat duren wordt het saai. Ik kan me goed voorstellen dat als je alleen leeft, eenzaamheid op de loer ligt.
Ik mis mijn kleinkinderen
Zonder mijn vaste wekelijkse verzetjes kan ik prima leven. Maar zonder mijn kleinkinderen …… dat is lastig. Het gemak waarmee ik voorheen mijn kleinkinderen bezocht en zij bij mij spontaan op de stoep stonden is in een klap totaal verdwenen. Ik mis mijn schatten. Natuurlijk heb ik contact via telefoon en Facetime. Maar god, wat zou ik ze graag even een knuffel willen geven. En nee, ik geloof niet dat ik hier alleen in sta.
Maar we moeten vooruit
Maar goed, ik ga niet bij de pakken neerzitten. Ik probeer bezig te blijven en flexibel te zijn. Dit doe ik op 3 manieren. De meesten van ons hebben een hoop teleurstellingen moeten doormaken de afgelopen weken – van een afgelast avondje uit tot misschien wel een ziekenhuisopname van een dierbare. De situatie is zoals hij is. Daar kun je niets aan veranderen. En zo kijk ik ook naar alles wat er gebeurt. Hoe confronterend, beangstigend of onwenselijk het ook is. Hoe eerder we dit onder ogen zien, des te eerder we vooruit kunnen kijken.
Ik leef – nog meer dan anders – met de dag. Probeer niet te veel na te denken over hoe de wereld er over 1, 2 of 3 maanden uitziet. Dat weet niemand. Ik volg ook minder het nieuws, hierdoor maakt ik me direct minder zorgen. En ik probeer te genieten van het mooie weer. Wat boffen we én de kinderen daarmee.
En tot slot profiteer ik van de extra tijd die ik heb. Net zoals OrgelJoke weer begonnen is met het orgelspelen, heb ik mijn oude liefde voor het breien weer opgepakt. Mijn tuin is klaar voor het buitenseizoen, ik lees me door de voorraad boeken heen en ruim mijn huis heerlijk op. Dit geeft me goede energie!
Tja, het is een bizarre periode. Niemand kan vertellen hoe lang het exact gaat duren. Maar een ding is zeker. Het gaat voorbij. Eens zal de Betuwe in bloei weer staan. En kan ik mijn lieve kleinkinderen weer in mijn armen sluiten.
En tot die tijd…… Maak er wat van en veel gezondheid gewenst!
Oma Yvonne
