In haar column schrijft Jolanda de Jong over haar ervaringen als grootmoeder. Deze keer: Zeg maar niets tegen mama anders doet ze geen oog dicht
Afgelopen maandag kreeg ik een berichtje dat onze dochter en schoonzoon in het ziekenhuis zijn en de weeën begonnen waren. Mijn man wilde direct naar het ziekenhuis maar ik vond dat iets te voorbarig. We zijn gewoon gaan werken. Zo goed en zo kwaad als het ging geprobeerd te concentreren maar mijn blik ging steeds naar de telefoon die maar vervelend stil bleef.
Zenuwslopende dag
Na een zenuwslopende dag ben ik wat eerder naar huis gegaan. Om half zes kwam dan het verlossende telefoontje dat onze kleinzoon Thijs geboren was! De tranen liepen over mijn wangen: de opluchting – gelukkig is mijn meisje oké – gecombineerd met de blijdschap van een gezonde kleinzoon. Snel de aardappels van het gas, schoenen aan en richting het ziekenhuis.
De bevalling heeft in totaal 22 uur geduurd!
Mijn dochters kennen me goed
In het ziekenhuis aangekomen blijkt dat mijn dochters hun mama toch maar goed kennen. Haar vliezen waren zondagavond al gebroken. Mariska had haar zus in Ierland direct gebeld, maar verstandig zoals ze is mij niet. Ze wisten dat ik dan geen oog meer dicht zou doen.
De bevalling heeft in totaal 22 uur geduurd! Mariska heeft het behoorlijk zwaar gehad. Thijs is uiteindelijk met de vacuümpomp gehaald. Wat zag ze er moe, maar trots en gelukkig uit.
Tevreden en gelukkig
Gerustgesteld en gelukkig gaan mijn man en ik weer naar huis, beseffend wat een rijkdom het is om twee van die kanjers van dochters te hebben en twee mooie kleinkinderen.
PS. Een fijne bijkomstigheid is dat onze dochter Patricia uit Ierland nu direct tickets geboekt heeft om haar kersverse neefje te komen bewonderen. Nu kunnen we ons moppie Sophia eind van de week ook weer even knuffelen!
Even voorstellen: Ik ben Jolanda de Jong, 53 jaar. Al 32 samenwonend met Hans en moeder van twee dochters. Patricia en Mariska. Oma van Sophia, 2 jaar, en Thijs, deze week geboren.
Lees hier alle bijdragen van Jolanda.
