In haar column schrijft Saskia Knoop haar belevenissen met de bende van vier op de dagen met gouden randjes. Deze keer: Wensloos gelukkig
Het is weer maandag, de jongens worden gebracht. Door de brievenbus gilt er al een “dierentuin toe, omaaaa…” en de jongens rennen naar binnen. Hè bah, denk ik, helemaal geen zin in vandaag. Het regent en het is koud.
Eenmaal binnen spelen de jongens met de auto’s, en baby Bent ligt te slapen. Wij zijn echte doe-ouders dus nu ook echte doe-grootouders, altijd actief en het liefste buiten in de frisse lucht. Maar dit zit er vandaag niet in. Dan maar actief binnen.
Na de boterham en verschillende verhaaltjes verder, vertrekken we naar de Ballenbak, een indoor speelparadijs. De jongens gaan al gillend de auto in. Eenmaal binnenin het speelparadijs gaan de schoenen uit en daar gaan ze.
“Nu moet ik op mijn buik want dan ga je harder volgens Ferre.”
Klimmen, kruipen en glijden, opa en oma achter ze aan. “Kom oma, naar boven”, roept Mats en ik klim over een touw achter hem aan en op mijn buik over een rolkussen. Ik doe net of ik niet verder kan en de twee kleine mannen staan aan mijn hand te trekken. Als ik dan opsta zijn ze zo trots als ik zeg dat ze zo sterk zijn, net zo sterk als opa.
Boven staan vier glijbanen, wij met zijn vieren glijden naar beneden. En nog een keer, maar dan hand in hand met de jongens, geweldig. Nu moet ik op mijn buik want dan ga je harder volgens Ferre. Maar die sla ik even over anders kom ik niet meer overeind.
Inmiddels is Bent wakker en krijgt de fles. Bent en ik gaan op onze buik onder de glijbaan liggen terwijl opa en de jongens naar beneden glijden. Bent snapt er niets van, maar moet wel lachen om het stel en hij voelt de vrolijkheid. Op het springkussen gaan we stoeien met het stel en springen op en neer. Bent deint mee op het kussen en lacht.
Aan de kant zitten de andere opa’s en oma’s aan een tafeltje maar wij doen mee met de jongens, gewoon omdat wij het ook leuk vinden om weer te spelen in de speeltuin, gewoon kind zijn met de kleinkinderen. Zolang het fysiek nog kan, klimmen en klauteren we mee.
We genieten en kijken naar elkaar, zonder woorden en zijn gewoon wensloos gelukkig.
Saskia Knoop schrijft op Opa ’n oma over haar dagen met gouden randjes.
Zij is 54 jaar en 34 jaar getrouwd met Ronald, moeder van 2 dochters en oma van Lenthe van 6, Mats van bijna 3, Ferre van 2,5 en Bent van 3 maanden. Samen met haar man past ze elke maandag op de hele bende van 4, dus genoeg om over te schrijven. Ondanks haar fulltime baan van 36 uur per week, maakt ze altijd tijd vrij voor de bende van 4!
Lees hier alle bijdragen van Saskia
