In zijn column schrijft Opa Rob over de ervaringen met zijn kleindochter Lara. Deze keer: Opa Kindercola.
Naast haar echte opa’s en oma’s heeft Lara ook nog een hele batterij overgroot-exemplaren. Een betovergrootmoeder liep ze net mis, toen deze op haar ‘honderddriede’ overleed vlak voor Lara’s geboorte. Alhoewel de kleine meid iedereen inmiddels aardig uit elkaar kan houden, aan het geven van namen is ze nog niet echt begonnen. Alle grijze haren worden over één kam geschoren en zijn gewoon een opa of oma.
Nieuwe titels
Er komt echter verandering in de zaak. Sinds kort beseft ze dat mama ook Valentina is en papa Joram. Toen die kwartjes vielen grijnsde ze groots! Alle oudjes zijn nu natuurlijk benieuwd welke titre personnel ze ons zal gaan geven. Mijn Uruguayaanse vrouw Virginia heeft het al ‘geregeld’ door gebruik te maken van de Spaanse varianten: zij is nana, haar moeder nona.
Maar voor al de anderen kan het nog alle kanten op, zo weten we uit ervaring. Mijn vader was voor de kleinkinderen bijvoorbeeld Opa Kindercola. Die kwamen destijds in spannende kleine flesjes op de markt. Ouders kochten ze uit pedagogische redenen niet, grootouders ‘stiekem’ wel. En mijn vaders tegenvoeter was Opa Terry, omdat z’n luidruchtige teckel zo heette.
Nu maakt ze ineens de hele route stout lachend scheetgeluidjes met haar mond. “Pffrrrt. Hahaha! Pffrrrt”. Dat werd vanzelfsprekend meteen door opa overgenomen.
Een bijnaam voor opa?
Welke kant het in mijn geval op kan gaan? Kijkend naar mijn hobby’s zou Opa Biertje, Opa Zwemmen of Opa Bal kunnen. Waarbij die laatste van zowel leder als gehakt kan zijn. Ik mag er namelijk graag tegen schoppen, maar met een beetje jus en mosterd vind ik ze ook heerlijk. Gewoon Opa Rob? Ook mogelijk.
Maar sinds we laatst op weg naar het kinderdagverblijf een keer hebben lopen dollen in de auto, ben ik bang. Normaal zegt Lara bij iedere bocht “draaie-draaie-draaieeee” en bij iedere verkeersdrempel “Booeeeemm!”.
Nu maakt ze ineens de hele route stout lachend scheetgeluidjes met haar mond. “Pffrrrt. Hahaha! Pffrrrt”. Dat werd vanzelfsprekend meteen door opa overgenomen. Zodanig dat de meiden van kinderdagverblijf zich afvroegen wat er aan de hand was met die twee uitgelaten gekkies (Opa Gekkie? Eveneens een optie).
De naam is besloten: Opa …
Als ik haar einde middag weer mag oppikken ben ik de ochtendrit alweer vergeten. Lara niet. “Opa Poeppieee!!”, juicht ze terwijl ze in m’n armen springt. “Pfffrt. Opa Poeppieee. Hahaha!”. Nu is het de beurt aan de dames van het kinderdagverblijf om te lachen.
“Ja, zo loopt ze al de hele dag. ‘Opa Poeppieeee!!!’ Maar het kan overwaaien hoor. Als je het niet stimuleert hoeft het geen blijvertje te zijn.” Ik ga duimen dat dit zo is, houd m’n hart vast en fingers crossed. En m’n billen? Precies: samengeknepen als ik haar aflever bij mama.
Sinds Lara Fay in 2014 in het leven van Opa Rob (1959) stapte, staat dat ‘op zijn kop’. Hij legt zijn belevenissen met de kleine vast in een dagboek, “voor als ze later groot is.” Opa ’n Oma leest zo nu en dan mee.
Dat de dingen die Lara Fay meemaakt door Opa Rob aan het papier worden toevertrouwd, is geen toeval: opa verdient de kost als tekstschrijver (www.hoegenteksten.com). Als freelancer zijn eigen agenda beherend, wordt hij regelmatig opgetrommeld als oppas-opa. “En maken we samen veel mee. Geweldig!”
Lees hier alle bijdragen van Rob
