Omahormonen

In haar column schrijft Saskia Knoop haar belevenissen met de bende van vier op de dagen met gouden randjes. Deze keer: Omahormonen

---

Ik kom regelmatig in contact met oma’s. Het valt me op dat wij, oma’s, graag praten over onze kleinkinderen.
De meeste oma’s pakken direct hun telefoon om de foto’s te laten zien die wij via de WhatsApp gestuurd krijgen of zelf gemaakt hebben. Ik ben zo’n oma. Jawel, ik geef het toe.

Ze noemen me ook wel paparazzi-oma. Bijna altijd de camera bij de hand en schieten maar. Ik probeer me in te houden maar dat lukt me niet altijd. Ik zie mijn man lopen met de kleinkinderen en geniet van dit plaatje dus maak ik een foto. Helaas sta ik dus op weinig foto’s, want opa’s lijken dit gevoel niet te hebben, de drang van het vastleggen.

Ik wil mijn gedrag verklaren en ik vermoed dat ik bang ben dat ik deze bijzondere momenten ga vergeten en wil deze momenten zo lang mogelijk vasthouden in mijn hoofd en op beeld.

---

“Ze noemen me ook wel paparazzi-oma.”

---

Tijdens een off day kijk ik graag naar de beelden en dan ben ik zo weer uit mijn ‘dip’.

Als wij oma’s beginnen te praten over onze kleinkinderen, dan houden we niet meer op. We vertellen over de prestaties, de leuke momentjes, hoe lief ze zijn. Wij oma’s zijn rare wezens: wij gedragen ons als verliefde tieners als we over de kleinkinderen praten. Onze ogen gaan stralen, we gaan rechtop staan, we voelen ons mooi en geliefd. Jawel, alle oma’s worden direct verliefd op het mooiste van de wereld, zodra wij voor de eerste keer ons kleinkind ontmoeten. Met de blik waarop de kleinkinderen naar ons kijken, smelten wij en krijgen ze bijna alles van ons gedaan. We horen het woordje “oma” en we vergeten alles om ons heen.

Ik kon het gevoel en mijn  gedrag niet onder woorden brengen,  maar nu weet ik het en heb ik een excuus:
Ik heb last van omahormonen! Zijn er meer oma’s die hier last van hebben, of ben ik de enige oma?