Misschien zagen jullie het al een beetje aankomen. Misschien zijn jullie verrast met een rompertje met ‘I love opa en oma’-opdruk, een speentje in een cadeaupapiertje of een roze/blauwe cup cake. Het is zover: jullie worden opa en oma. Wauw, wat een nieuws!
Het is spannend, emotioneel en misschien vloeien er zelfs tranen van blijdschap. Je denkt terug aan die bijzondere periode die ook jij hebt meegemaakt, jaren geleden. Natuurlijk waren de tijden toen wel anders, maar toch.
Je ziet je eigen kind nu als een volwassen man of vrouw, die nu aan de beurt is om een gezin te stichten. Misschien word je er als opa of oma volledig bij betrokken, misschien blijf je wat op afstand. Hoe dan ook, je leeft intens mee vanaf de zijlijn.
De vraag: willen jullie oppassen?
Tegenwoordig heeft een zwangere vrouw veel om over na te denken. Nog voordat haar eerste echo is geweest, moet ze al bedenken of ze na de bevalling eigenlijk nog wel (fulltime) wil werken, hoe haar arbeidspatroon eruit gaat zien, hoe ze het financieel gaat regelen, en last but not least: hoe gaat ze dat doen met kinderopvang?
Het kan best nog wel eens zijn dat ze vraagt: “Mam? Als ik straks weer aan het werk moet, willen jullie dan misschien oppassen op jullie lieve kleinkind?” Jij slikt.
Je wil alles doen voor je kind en kleinkind-in-wording. Maar de vrijheid die jullie ervaren om ongedwongen jullie eigen dingen te doen – zonder schema’s, luiers, krijsende baby’s – die lonkt misschien ook. De babytijd ligt ruimschoots achter jullie en er is een reden dat Moeder Natuur heeft geregeld dat kinderen krijgen maar tot een bepaalde leeftijd mogelijk is. Ja toch?
Lusten, geen lasten
Aan de andere kant is de rol van opa en oma zó anders dan die van vader of moeder. Bij opa en oma mag je alles, krijg je chippies en ijsjes voor het eten. Bij opa en oma word je volgestopt met suiker en daarna weer lekker bij je ouders afgeleverd. Kortom: wel de lusten, niet de lasten
Het boek Zwanger, the true story zegt hier het volgende over:
Misschien zijn er opa’s en oma’s in de buurt die voor je kroost willen zorgen straks. Willen ze dat dan op structurele of liever op incidentele basis?
Waar het ene stel grootouders zich met liefde vastlegt op drie vaste oppasdagen per week en er stiekem nog wel een vierde bij lust, ziet het andere stel zichzelf meer op vrijheid-blijheid-basis zo nu en dan eens met jouw spruitje naar het bos gaan op zondag en that’s it.
Maak het bespreekbaar, wissel wensen en verwachtingen uit en houd voor ogen dat uiteindelijk iedereen het beste voor heeft met dat wonder van jou.
Je vastleggen op een aantal dagen in de week, dat is niet niks. Aan de andere kant, zo’n belangrijk onderdeel uitmaken van het leven van dat kleintje – dat is ook niet niks. Hoe gaat dat (straks) bij jullie?
Charlotte Beumer is auteur op Opa ‘n oma en schrijfster van onder andere ‘Zwanger, the true story’.
